Wysłany: 2008-07-26, 15:06 Kiedy wiadomo że to prawdziwa przyjaźń?
No właśnie, kiedy woiadomo że nasz przyjaciel jest naszym prawdziwym przyjacielem?
Czy nazywając kogoś przyjacilem zawsze mamy pewność że nim jest? czy taka pewność w ogóle istnieje?
Ciekawa jestem waszych opini na ten temat
_________________ ...czasem trzeba zamilknąć,
żeby zostać wysłuchanym ...
Prawdziwy przyjaciel to taki, co nas przenigdy nie opuści w biedzie. No i zresztą też w biedzie takich można znaleźć. Moim zdaniem "znaleźć" to tylko metafora. Pewno bardziej chodzi o to, ze można się dowiedzieć, który to przyjaciel jest prawdziwy. Zawsze się poświęci, zawsze pocieszy, i takie tam.
Ja osobiście mam przyjaciół, ale nie potrafię powiedzieć, czy chociaż jedna z tych osób jest przyjacielem prawdziwym (jednocześnie nie chcę zaprzeczać, że ktoś jednak może nim być). Jeszcze nigdy nie miałem wielkiej biedy, w której mógłbym tych przyjaciół...wyselekcjonować Zwykle jakoś radziłem sobie sam, i już.
Oczywiście mogą być i inne "sposoby na selekcję" przyjaciół, ale moim zdaniem ta tzw. "bieda" jest najlepsza. A nuż okaże się, że mamy w sobie jakąś zabójczą chorobę, albo stracimy cały dorobek? Wtedy tylko ten prawdziwy przyjaciel nam pomoże. Inni udadzą, że nie mają jak pomóc (a wystarczy nawet pocieszenie, prawda? o.o), i takie tam.
Ja sam staram się być jak najlepszym...przyjacielem, czy kolegą. Wiadomo, nie zawsze wyjdzie, bo taki wiek, że nie zawsze panuję nad emocjami i jednak się denerwuję (ale ograniczam ), no i nie zawsze mam..pomysłu na pomoc czy pocieszenie. A bo nie chcę być nieoryginalny - zawsze staram się wymyślić coś niby to nowego. Tak poza tym, to ogólnie nie miałem wielu okazji do "wykazania" się. Większość (jak nie wszyscy) moich znajomych, przyjaciół, kolegów, stara się (tak jak ja) na razie radzić samemu, ew. z pomocą rodziny. Póki co, to wystarcza. Ale zdaje mi się, że kiedyś...nie wystarczy, ot co.
I co by tu jeszcze... Mhm, znowu gadałem byle co. Cóż, nikomu nie każę tego wszystkiego czytać. Ojej, jaka szkoda, że tą informację o niekonieczności czytania zamieszczam na końcu posta - pewnie czytelnicy narazili się na całą treść mojej wiadomości Tak czy inaczej, znowuż "dziękujem" i pozdrawiam,
Mayos.
_________________ Kto nie chce kiedy może, ten nie będzie mógł kiedy będzie chciał.
Tchórz nie zazna życia,
Bohater nie zazna śmierci...
kiedy woiadomo że nasz przyjaciel jest naszym prawdziwym przyjacielem?
Kiedy wiadomo? Jak Cię nigdy nie opuści. Gdy zobaczy, że jesteś w potrzebie, to przyjdzie, pomoże, pocieszy. A nie odwróci się na pięcie i sobie pójdzie.
Nigdy Cię nie oleje, ma dla Ciebie czas, a nie wymiguje się od spotkań. Nie ma przed tobą tajemnic.
Buka napisał/a:
Czy nazywając kogoś przyjacilem zawsze mamy pewność że nim jest?
Nie, nie zawsze. Często ludzie nadużywają tego słowa. Widzą się raz i już piszą `kocham cię` i takie bzdety [na różnych forach spotyka się takie zachowanie]. A jak przyjdzie co do czego, to nie widzą problemów i sobie idą.
Buka napisał/a:
czy taka pewność w ogóle istnieje?
Ja uważam, że istnieje
_________________ `Żyj tak, aby Twoim znajomym zrobiło się nudno, gdy umrzesz...`
Jesteśmy stworzeni z dwóch kontrastujących idei: miłości i strachu. Wybierz jedno z nich i żyj.
Axl Rose
Dla mnie to jest proste, jak się potrafisz cieszyć z sukcesów przyjaciół i nie czuć ani odrobiny satyfakcji, gdy coś im się nie powiedzie, to jest to prawdziwa przyjaźń. Ale spójrzmy prawdzie w oczy, to się nie zdarza często (:
Ja przyjaciół prawdziwych mogłabym policzyć na palcach jednej ręki. A i tak jestem bardzo ostrożna i nie nadużywam tego określenia. W zasadzie myślę, że to się czuje i słowa akurat w ogóle nie są potrzebne (;
Wbrew pozorom nie jestem ufna w stosunku do ludzi. Żeby zaufać, muszę kogoś poznać. Nie żalę się koleżanką, którą spotkałam w autobusie. I żeby nazwać kogoś przyjacielem potrzebuję dużo czasu. ;) Ale mam przyjaciół. Mam też bardzo dobrych znajomych, którzy może kiedyś podskoczą na wyższą rangę. Ale to pewnie wyjdzie w praniu.
Czasami człowiek którego znamy (albo tak nam się po prostu wydaje) okazuje się innym człowiekiem. Albo po prostu się zmienia. A nam ta zmiana nie odpowiada. Przecież może być tak, że człowiek, który był naszym najlepszym przyjacielem przestanie nim być. Kiedyś nim był- dziś już nie. Mogą na to wpłynąc- tak jak już napisałam- zmiany w jego zachowaniu, czy w życiu. No cóz, takie życie.
Dla mnie w przyjaźni bardzo liczy się szczerość. Przyjaciel to nie taka osoba która tylko będzie głaskać Cię po głowie. Czasami trzeba opieprzyć, by w końcu spojżeli na jakąś sprawę z innej strony. Bo kto inny ma to zrobic jak nie przyjaciel?
_________________ „Kiedy idę, to idę, i tyle. (…)Bo nie żyję ani w przeszłości, ani w przyszłości. Dla mnie istnieje tylko dzisiaj i nie obchodzi mnie nic więcej. Jeśli kiedyś uda ci się trwać w teraźniejszości, staniesz się szczęśliwym człowiekiem.”
Nie możesz pisać nowych tematów Nie możesz odpowiadać w tematach Nie możesz zmieniać swoich postów Nie możesz usuwać swoich postów Nie możesz głosować w ankietach Nie możesz załączać plików na tym forum Nie możesz ściągać załączników na tym forum
Zwykle jakoś radziłem sobie sam, i już.
), no i nie zawsze mam..pomysłu na pomoc czy pocieszenie. A bo nie chcę być nieoryginalny - zawsze staram się wymyślić coś niby to nowego. Tak poza tym, to ogólnie nie miałem wielu okazji do "wykazania" się. Większość (jak nie wszyscy) moich znajomych, przyjaciół, kolegów, stara się (tak jak ja) na razie radzić samemu, ew. z pomocą rodziny. Póki co, to wystarcza. Ale zdaje mi się, że kiedyś...nie wystarczy, ot co.
Tak czy inaczej, znowuż "dziękujem" i pozdrawiam,
